اميد
نویسنده : محدثه - ساعت ٩:٠٩ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٤/۱۱/۱۳
 

اميد،هر روزم را با نام تو گره زده ام،وهر  روز اين رشته کشيده تر می شود.

ديروز وقتی گوشی را چرخاندم،خيلی خشک صدا می خورد، هر لحظه منتظر تقی بودم ،اما خدا اين بار را هم رحم کرد. هر روز با ظرافت گوشی را می چرخانم و بعد می نوازم،نوای زندگی پر شده از لرزش خشک ارتعاش.

خوب يادم هست آن يک بار که گسست،سيم را جوری محکم کردم که پارگی بيرون بماند و فراموش شد و ادامه دادم،نواختم بی آنکه بدانم شنيدی يا تظاهر کردی که می شنوی.

می ترسم اين بار اين رشته آن قدر ها طول نداشته باشد که از ادامه ببندم،که باز بتوانم فراموش کنم و باز بنوازم.

آن وقت يا بايد بگذارمش به کنار که اين يعنی نبود من نبود زندگی برای من و يا....

مجبور خواهم شد با رشته سيمی ديگر ادامه دهم،آن وقت حتی آن دنباله ی پاره هم نيست که مرا به ياد روزهايی که با اميد سپری شدند،بيندازد.

پ.ن واژه اميد هيچ ايهامی را در بر نمی گيرد.

                                                             خدايا از رحمتت نااميدمان نگردان

                                                                                                     آمين

بعد پ.ن. درخت زيبای من از ژوزه مائورو ده واسکونسلوس بود که تو  پست قبلی يادم رفته بود ارجاع بدم.